خانه پدری

خانه پدری...

نورِ پدر دارد و بویِ مادر....

توامان امنیت و محبت است...

خانه پدری، به وقت اش شیرین است...

فصلش که بگذرد

طعمش به تلخی می رود

محبتش به اضطراب....

نورش به اندوه...

و زیستن هر روزش سنگین

بودن هر روزش سخت

با آهنگی از بغض، تنهایی و سکوت...

به فصل پاییز خانه پدری رسیدی

باید کوچ کنی....

و الا، سرمایِ زمستانش، گرمیِ جانت را خواهد کشت...

پ ن: پاییز آمده و من هنوز کوچ نکرده ام، به گمانم فصل زمستان در راه است...

حرفهايي براي نگفتن...